Deze week publiceert weekblad Story foto’s van een hand in hand lopende hans Breukhoven en Baantjer-actrice Marian Mudder. Een romance? Volgens Mudder niet, maar betreft het hier slechts vriendschap. Maar wie de biografie van Constanza Breukhoven leest, leest dat Hans Breukhoven het ook tijdens zijn huwelijk met Connie het niet zo nauw nam met de echtelijke trouw, maar altijd ontkende te zijn vreem gegaan…

Constanza in haar ‘Gevlucht uit Gouden Kooi’: Ik, de oudste dochter, die het merendeel van die tweeëntwintig jaar ooggetuige was van dat sprookjeshuwelijk, kwam tot de conclusie dat als dat een huwelijk was geweest, ik nooit hoefde te trouwen. Terugkijkend denk ik: alles was nep.

Mijn vader heeft afgedaan voor mijn moeder. Mo en ik krijgen nu de waarheid over Hans te horen. Hans was een dronkenlap. Hans was onverantwoordelijk. Hans vergat van alles. Hans werd dement. Hans deed het niet goed. Hans ging met andere vrouwen om. Hans loog. Hans bedroog, Hans ging vreemd.

Maar ondanks dat alles houdt mijn moeder Hans in de gaten en wil ze dat hij het leven blijft leiden zoals zij dat wil. Wat hij draagt, waar hij naartoe gaat… ze wil het weten.

Nadat ze gescheiden zijn, officieel zwart op wit, komt Connie nog altijd één keer per week naar Wassenaar om zijn kleren voor de komende week klaar te leggen, voor de hele week. En als Connie er even niet is, moet ik van haar, als ik in Wassenaar ben, voor Hans zorgen. Dien ik zijn kleren voor die dag klaar te leggen.
Maar dan komt Connie erachter dat zij niet de enige vrouw is die in Wassenaar over de vloer komt. Ze ontdekt dat de Algerijnse Beatrice haar kleren in mijn moeders vroegere kast heeft gelegd. Connie vertelde me trots dat ze toen naar beneden was gegaan, een schaar had gepakt en al die kleren van Beatrice, al haar schoenen, kortom alles wat ze daar zag liggen, doormidden had geknipt. Beatrice natuurlijk woest. Toen heeft Hans mijn moeder gebeld. Waarom doe je dat nu? Wat heeft dat nu voor zin? Dat was dus gewoon een wraakactie van Connie.

Gescheiden of niet, Hans blijft van haar. Voor eeuwig. Connie wil ook nu nog altijd weten wat Hans doet. Ze vroeg aan mij en mijn broertje Marvin als we in Wassenaar waren Hans’ telefoon te checken.

Marvin weigerde, maar ik heb een aantal keer de sms’jes van Hans bekeken om aan mijn moeder door te brieven met wie hij contact had. Hij had in ieder geval veel vriendinnetjes waar hij mee sms’te. Ik vertelde mijn moeder ook over de foto’s van Hans en Beatrice die ik op mijn vaders bureau had zien liggen. Eentje had ik er meegenomen voor Connie.

Een foto waarop Beatrice op zijn schoot zit in een bikini. Connie en ik hebben smakelijk zitten lachen om die foto. Als het goed is, heeft ze die foto nog in haar kluis liggen.

Maar als we het over Beatrice hadden, dan was mijn moeder vaak niet mals. Beatrice was een hoer, een vies wijf, een golddigger.

Wat ik mijn vader kwalijk neem, is dat hij tegen zijn kinderen ook al die jaren gelogen heeft. Hij is door een van Connie’s detectives ook wel eens in Portugal met een andere griet gefotografeerd. Liepen ze hand in hand. Dat was ook een van zijn ontsporingen met een van zijn chickies. Nee, mijn vader scharrelde er flink op los.

Maar zelfs toen het bewijs geleverd was dat hij vreemdging bleef hij, ook tegen ons, keihard ontkennen. Nee, dat was allemaal niet waar. Connie was de enige vrouw voor hem. Later heeft hij tegen Shanna en Marvin wel de waarheid verteld. Ze kwamen met het verhaal aanzetten dat ze aan hem hadden gevraagd: Waarom ben je vreemd gegaan. En dat hij zei: Gewoon voor de leukigheid en de lekkerheid."

Hans Breukhoven heeft overigens nog niet gereageerd op het boek van zijn oudste pleegdochter met wie hij in inmin leeft sinds de roof van de kluis uit zijn villa Breuckhove. Volgens Hans is zijn dochter betrokken bij die kluisroof.

Volgens Connie Breukhoven heeft Constanza, die zich nu Amanda noemt, bij het schrijven van haar biografie haar grote, zwarte, duim gebruikt.